Marius i Trondheim

Livsteikn.

2012-02-04T10:00:00.003+01:00

Eg veit ikkje kven eg skal henvende meg til med dette innlegget. Det er nok ikkje so monge som følgjer denne bloggen veldig nøye. Det er jo ikkje so rart heller. Det er over to år sidan eg skreiv noko her sist.

Tidlegare har desse innlegga, som kjem etter lengre tid med taushet, bugna av lovord om at no skal eg skrive meir her. Det vil eg ikkje love denne gongen. Dette er berre eit innlegg for innlegget si eiga skuld. Berre for å seie "Hei Internett, eg er her, som so monge andre. Det var det."

Sit. rep.

2009-10-18T22:10:00.004+02:00

Ser det har gått ei stund sidan sist det kom noko nytt her. Av den grunn har eg no tenkt å gjere eit forsøk på eit lite innlegg.

Siste tida har det gått i eitt køyr og det blir lite tid til blogging. Køyret har gått ut på skule, litt fysisk fostring og å kvitte meg med overflødig biomasse.

Det siste punktet skjedde på fredag. Spent troppa eg opp hos tannlegen som hadde fortalt meg at hol i visdomstennene ikkje var noko særleg å reparere på, ein dag skal dei mest sannsynleg ut uansett. Og som vi veit er det ingen dag som dagen i dag (les: fredag, men de tek poenget).

Litt lett undersøking og meiningsmåling blandt vener og kjente gav blanda resultat. Nokre hadde enno til høyrt skrekkhistorier om folk som hadde vridd seg på sofaen i valiumrus og smerter heile dagen etter eit slikt inngrep.

Med slik info under beltet sette eg meg i stolen og prøvde å stille håpet inn på det beste, og eg må få seie at eg nesten blei litt skuffa over kor problemfritt dette gjekk føre seg. Det verste for meg medan eg sat i stolen var fjerning av tannstein medan bedøvelsen skulle virke. Tennene var ute på ein augneblink. Etter å ha fått ei regle om korleis eg skulle te meg resten dagen var det rett ut i Guds frie asfaltjungel igjen.

For å minske plagene i etterkant fekk eg ein ispose eg skulle halde mot kinnet til den mista piffen, ein resept på Pinex Forte (ubrukt) og tips om å ta det med ro.
Eg gjekk tappert til Rema og bunkra opp med Ibux og Paracet, og fekk medfølelse frå kassadama som meinte det såg ut som eg hadde god gamaldags tannverk (på grunn av den dramatiske ispose-mot-kinn effekten). Kom meg heim og havna raskt i horisontalen for ro og mak.

Totalt fortærte eg berre 4 smertestillande på fredag, eitt par til på laurdag. (u)Sunne mengder passivitet og avslapning. Og her sit eg no med eit lite "ubehag" i kinnet, men ellers frisk og fin. So til alle der ute som fryktar slike ting kan eg seie at for meg gjekk det over all forventning, og no vurderar eg å ta dei to på andre sida i løpet av hausten også, so kanskje det blir støtte frå SiT på meg :)

Ellers so reiser eg til Bjorli på onsdag på haustleir med flyklubben. Fire dagar på rad med flyging, ispedd litt lett svingom i skibakken kan vel ha stort potensial for opplading av batteria?

Ein rapport, eller kanskje fleire er vel nesten påkrevd og er her forhåpentlegvis seinast over neste helg :)

Tida rasar avgårde

2009-10-02T09:56:00.005+02:00

Inspirert av ein god ven (Kjartan), prøver eg med dette å auke frekvensen på mine blogginnlegg.

Dette for bli ei kjapp oppdatering av kva eg har fått gjort den siste tida.

Eg har fått levert halvparten av matteøvingane for hausten. Øving 6 blei levert i går kveld faktisk meir en tolv timar før frista.

Eg har fått prøve korleis det er å vere forkjøla, og samtidig vere nødt til å opprettholde eit høgt arbeidstempo for å ikkje bli hengande etter. Det går på eit vis, men følest ikkje sunt.

Eg har fått sett dei to første episdoene av den nye sesongen i både "How I Met Your Mother" og "Big Bang Theory". Dersom du ikkje har gjort det so kan du rekne det som anbefalt.

Eg har laga ein fungerande Imponator! Gjennom byggekurs hos Omega Verksted. Den blinkar og lyser på ein serdeles imponerande og transeframkallande måte. Berre sjå her:

Eg har stått på stand på Stripa for flyklubben. Det var ein artig erfaring, det viser seg at det kan vere ein del som eigentleg er litt nysgjerrige, men som ikkje heilt tør å kome bort til oss og prate. So resultatet blei å spørre alle som gikk forbi: "Lyst til å prøve seglfly?". Noko som føltes litt kunstig for meg, sidan den same setninga blei repetert fleire gongar i minuttet, men som faktisk førte til ein del utdelte brosjyrer.

Dersom du har lyst å prøve seglfly, og befinn deg i Trondheim, sjekk ut www.nthf.no. Befinn du deg andre stadar i landet sjekk ut www.seilfly.no og leit etter ein klubb nær deg. Det er ei rå oppleving!

Dett var dett for denne gong. Vi talast.

223 dagar...

2009-08-30T16:24:00.008+02:00

Det er faktisk so lenge sidan sist eg skreiv noko her på bloggen! Det lev ikkje opp til fagre tankar eg hadde i dei tider om å kanskje få til noko eitt par gongar i veka. Ikkje kan eg forsvare meg med at eg går for kvalitet foran kvantitet heller, men vi kan stoppe der.

I løpet av 223 dagar har det skjedd ein del ting i livet til underteikna.

Eg har flytta saman med Siri, kjærasten min. Vi bor no i ei veldig fin leilighet på Strindheim i Trondheim. (Les meir)
I påska var eg med familien til Siri til Tehran i Iran og Dubai i De Forente Arabiske Emirater. Det var både artig og spennande, men ikkje skummelt som mange kanskje vil tru. (Les enno meir)
Etter påske var det ferdigstilling av vårsemesteret, som for min del inneheldt å fullføre to fag, Ex.Phil og Produktutvikling(sykkelprosjektet), det er eg veldig fornøgd med.
Før eg rakk å kome heim på sumarferie måtte Siri på sjukehuset med lungebetennelse. (Les enno litt til)
Skrive mange færre blogginnlegg enn Siri.
Hatt ein knakandes fin og avslappa sumarferie.
Vore ungdomsledar på leir for Redningsselskapet på Runde.
Vore på besøk hos Siri i Stavanger i 3 veker av ferien.
Og sist men ikkje minst, komt godt i gong med 1. klasse Produktutvikling og produksjon, ved NTNU.

Eg og Siri testar ut korleis det er å vere vaskekte arabarar, på ørkensafari utanfor Dubai.

Det var i korte trekk, det er sikkert ting eg har gløymt, men det har vore 223 stort sett veldig bra dagar. Å starte skuleåret i år har vore heilt forskjellig frå i fjor, og eg føler meg veldig klar for å gjere ein innsats for å henge med på dei seks faga eg skal ta fram mot neste sumar. Eg har helst på mange hyggelige folk som går på samme studieprogram som meg, og endåtil funne meg nokre som eg føler er blitt nye venar og venniner. Det følest rett og slett som at alt ligg til rette for ein veldig fin studiehaust.

I tillegg til å ha fått mange nye impulsar sosialt og gjennom skulen, har eg teke dei fyrste skritta inn i ein heilt ny hobby for meg. Hittil har eg vore to laurdagar til Fagerhaug flyplass på Oppdal. Eg har meldt meg på som elev hos NTH Flyklubb, og planen er å bli sertifisert seglflygar, kanskje allereie i løpet av dette skuleåret.

Lima-Xray trygt parkert på Fagerhaug.

Dette med seglflyginga er den eigentlege grunnen for dagens innlegg. Og her fylgjer historia om min første dag på Fagerhaug flyplass i Oppdal.

Det heile starta med å tappert presse seg opp kvart på seks laurdags morgon (etter å endeleg ha blitt ferdig med første matteøving i elleve tida kvelden før). Dette gjekk på eit vis, men tre hektiske veker med skulestart hadde satt sitt preg. Oppmøte for avreise til oppdal var kl 0700 på Paulinegård, som er klubblokalet til NTHF. Her fekk helse på blandt andre ein annan som skulle prøve seglfly for fyrste gong, ein masterstudent frå Aserbadjan. På veg ned sat eg på med klubbformann Robert, i bilen med oss var slepeflygar Trond og ein til elev, Øystein. Allereie i bilen ned merka eg at folk i denne klubben verkar veldig hyggelege og lette å prate med. Ikkje minst merka eg kor lett det var å stille spørsmål om det å flyge og at innstillinga er at spørsmål er bra og aldri for dumme.

Vel framme på Fagerhaug fekk eg vere med på montering av den eine tosetaren til klubben. Det var ganske artig å sjå korleis noko slikt er skrudd saman, og kor smart tilhengaren dei står på er innretta for å forenkle montering. Medan vi jobba med seglflyet var slepeflyet, ein Piper Pawnee, frå 60 talet komt ut av hangaren, og det var tid for briefing. Etter litt kort info oppe ved rullebanen var det tid for "daglig", noko so enkelt som ein dagleg kontroll av flya før dei kan brukast.

Etter ein del venting og å ha sett nokre av dei andre elevane rette nasa mot skyene var det unge herr Scheide sin tur også. Instruktør Håvard tok ein rask gjennomgang om korleis eg skulle te meg dersom vi blei nødt til å forlate flyet i lufta. "Då er det berre å trekke i spakane som løyser ut canopyen (taket), løyse ut selen, ta tak og kome seg ut. Vent i tre sekund og dra i utløysaren på fallskjermen. Då skulle det være greit, då kan du sette deg inn." Eg må innrømme at eg ikkje var heilt sikker på kor godt eg ville mestre ein slik situasjon, men det er heldigvis sjeldan i denne sporten. Etter å ha fått tredd meg inn i setet heilt foran i flyet og spent meg fast, byrja Håvard med å forklare kva dei forskjellige spakane var til, og at eg berre skulle halde handa mi svakt på joysticken og ellers ikkje gjere noko på veg opp.

Her kjem slepeflyet inn for landing.

Vår hjelpar på utsida festa på slepekroken, tok tak i vingen og gav klarsignal til Trond, som gassa opp med slepeflyet og nokre augneblinkar etter var vi i lufta. Håvard fortalte kva som var viktig under slep. På ca. 600 meter løyste vi oss ut frå slepetauet og var overlatt til oss sjøl og naturkreftene. Det neste som skjedde var ganske rått. Medan eg fekk fortalt om landemerker og litt kjapp info om oppdrift hadde flyet stege til dobbel høgde. Vi låg og cruisa i 1200 meters høgde og hadde ei heilt fantastisk utsikt. No var tida komen for at eg skulle få prøve meg litt på å styre flyet. Håvard gjekk gjennom funksjonen til henholdsvis pedalane, stikka frå side til side og fram og bak. Eg fekk prøve kontrollane kvar for seg i tur. Etter desse manøvrane var eg blitt flysjuk. Så når eg blei spurd om eg ville ha ein presentasjon av g-krefter takka eg høfleg nei og sa at det hadde vore fint å avslutta no. Slik starta turen tilbake til landjorda.

Det å blir dårleg er vistnok ikkje så unormalt på dei første turane. Her er det tross alt snakk om voldsomt mange nye inntrykk som skal prosseserast, samtidig som kroppen blir utsatt for bevegegelsar den er veldig uvant med. Men heldigvis klarte eg å ta meg inn att innan vi starta på innflyginga, so eg klarte å få med meg litt av korleis landinga foregår også.

Dette her blei mykje tekst, og eg føler ikkje heilt eg klarer å beskrive med ord korleis turen føltes. Men at eg no i ettertid gledar meg utruleg mykje til neste gong, på tross av at eg var noko grøn i maska oppe i lufta, burde vitne om at dette var noko eg likte.

Sjølvaste Charlie-November, ein meget populær to setar i klubben.

Eg må og få rose Håvard som var kjemperoleg og absolutt interessert i at min første tur i seglfly skulle bli so bra og artig den kunne. Heile greia var ei veldig positiv oppleving. Samtidig fekk eg ei respekt for det å flyge som eg ikkje hadde før vi tok av, eg forstår godt at det er mange startar før ein kan bli sendt ut på sin første solotur, for her er det mykje informasjon som skal tolkast og reagerast på samtidig, og ikkje minst skal ein også ha eit overblikk over kva som skjer i luftromet framfor flyet. Eg hadde nok med å gjere ei oppgave i gongen, medan flyet blei styrt for meg. Robert sa det slik at eg enno ikkje har opparbeida simultankapasiteten som skal til for å flyge, og det er jo ikkje so rart. Dette vil ta si tid, men steikk so kult det skal bli.

Dagens forsøk på å vere kunstnerisk for underteikna.

Det var altså første opplevinga mi i seglfly, sidan har eg vore oppe eit par turar til, og blir stadig meri fascinert av sporten. Meir forteljingar vil kanskje kome på denne sida seinare. Forhåpentlegvis i meir lettleseleg og engasjerande format.

Vanlege ting, men veldig sakte.

2009-02-02T12:33:00.004+01:00

Heisann sveisann.

Ja folkens, internett byr på monge merksnodige bilete, filmar og so vidare.

I dag skulle eg eigentleg lese litt om budsjett og rekneskap slik at eg kan få orden på alle kronene mine som rullar ut fortare enn dei rullar inn, men ein viss nettsad sette effektivt kjeppar i hjula for desse planane.

Stumbleupon er ei side der du kan registrere deg og so bli sendt til tilfeldige bilete, filmar eller artiklar t.d. og so seie om du likar det du ser eller ikkje. Basert på stemmene du gir kjeme sida med anbefalingar om sider på nettet du kanskje vil finne interessante.

Etter ein halvtimes tid kom eg over denne filmsnutten. Braniac (eit tv program som utforskar vitenskap på litt spesielle måtar) har undersøkt korleis hendingar som går unna på under sekundet ser ut i veldig sakte film.
Fascinerande greier dette gutar og jenter.

Men no skal eg prøve å ta meg sjølv i nakken litt her å sjå om eg kan få gjort noko vetugt.

Long tid, ingen oppdatering.

2009-01-31T14:51:00.004+01:00

hei folkens :)

Ja no er det voldsomt lenge sidan sist eg skreiv noko her. Dette er hovudsakleg på grunn av at min nye, om noko avstumpa, studiesituasjon har tatt meg litt på senga og krever meir krefter enn eg først var budd på.

Dei siste vekene har hatt desse høgdepunkta:

Spelt squash, og faktisk vore på frivillig joggetur, tru det eller ei.

Siri klipte meg. Berre sjå her :)

Storopprydding av rommet forrige helg. Er særs nøgd med resultatet. No klarer eg faktisk å halde skrivebordet mitt nokon lunde ryddig slik at det er lett å setje seg ned med nye prosjekt.

Innan prosjekt kategorien har eg gått til anskaffelse av eit teiknebrett med innebygde linjalar, ei sokalla teiknemaskin.

Eg har hatt gode stunder med gitaren og prøvd å plukke litt Big & Rich utan å jukse med akkordar frå nettet, og faktisk fått til litt :)

Funne ut at Spotify er å anbefale for leiting etter fin musikk :) (eg har eit par invitasjonar å by på, sei i frå i kommentarfeltet so er det første mann til mølla.

Spelt eit godt stykke i Dead Space til Xbox 360

Snart sett ut sesong 4 på Lost, og dermed klar for sesong 5 som starta forrige veke.

Og sikkert ein heil del til som eg ikkje hugsar no, men kanskje skriv meir om seinare.

Til slutt kjem Siri sitt store prosjekt i dag, laga på 10 minutt, internett er fantastisk, eller kva?

Tilbake i Trondheim, og ein produktiv start på året.

2009-01-07T23:16:00.005+01:00

Kanskje ikkje so mykje å sjå til, men stolt er eg okke som. Les nedanfor om tilblivinga.

På reisefot

Som du ser i overskrifta er eg no tilbake i Trondheim by. Eg kom fram i går kveld i halv ni tida. Etter den kanskje mest slitsomme køyreturen eg har hatt. Eg køyrde som vanleg, til Molde og vidare til Oppdal, so "strakaste vein" til Trondheim. Fram til Molde var føret greit, og bortsett frå nokon sommarskodde utanlandske vogntog på Ørskogfjellet var det ingen i vanskar som eg såg. Men det at eg vart nøydd til å vente på bilar i mot bak vogntoga gjorde at eg bomma på ferga til Molde med ca 37,5 sekund, den var kjip.

Den verkeleg trøyttande biten kom omlag midt mellom Molde og Oppdal. Då var mørket komt, og so tok det til å snø. Det lava ned i tette lag og eg blei sitjande å myse for å ha ein sjanse til å sjå kva som hende framfor bilen. Slik heldt det fram i større eller mindre grad heile vegen til Trondheim, i tillegg til at føret gjekk frå hardpakka snø, til hardpakka snø med nysnødekke. Dette førte til eit par hjartet i halsen skrensar, men eg var enno i ein del då eg kom fram.

Etter å ha lossa bilen, køyrde eg ned for å endeleg få møte mi kjære Siri att etter jula. Gleda var stor både for meg og Siri, og eg merkar at eit og eit halvt års forhold ikkje har tæra på følelsane. I staden vil eg påstå at dei har blitt sterkare, og det er heilt fantastisk. Eg har vore kjempeheldig som har slått kloa i deg Siri :D

Eit bilete for å illustrere følelsar til kjærasten min :)

Marius, teknikaren.

So litt om kva eg har gjort sidan eg kom fram. Som sagt var eg og henta Siri opp til hybelen min. Vi la oss tidleg, for eg skulle på kurs i sveising klokka åtte om morgonen. Eg var oppe og åt frokost klokka sju for fyrste gong på so lenge at eg ikkje hugsar det. Men det gjekk som eg hadde håpa og eg kom meg opp utan for store problem. Ti over halv åtte gjekk eg ut døra iført alt for mykje ullundertøy og frakkar (berre ein av kvar, men eg blei veldig varm), på tross av at det var sju minusgrader.

Eg var på skulen i åttetida, litt skeptisk sidan vi under informasjonen i haust hadde fått høyrt at dørene ville bli stengt om vi kom berre eitt minutt for seint. Denne frykten skulle vise seg å vere ubegrunna, for instruktør Sørensen troppa opp kvart over åtte sjølv. Eg må få skryte av han. Dette var ein roleg og avslappa kar, rundt 24-25 år kanskje. Iført "GTA: San Andreas" skuggelue og godt humør. Etter å ha bemerka dei "fint brukte" (les: splitter nye og ubrukte) arbeidskleda mine, tatt seg nokon supar kaffi og konstatert at oppmøtet var på 50% (elev nummer to kom fyrst ein time seinare), gjekk turen bort til Mig apparatet.

I følge Wikipedia står Mig for Metal Inert Gas, og er den mest vanlege indistruelle sveisemetoden. Sørensen seier at den berre blir kalt automaten, dette av det at når ein har stilt inn riktig straum og mating (sveisetråd blir automatisk mata gjennom sveisepistolen) er det berre å trykke på avtrekkaren med stødig hand og halde rett avstand, samstundes som du alt etter som kva saum du skal ha eventuelt pendlar fram og tilbake medan du sveiser.

Etter eit par forsiktige forsøk der plater blei sveisa fast i kvarandre i tilfeldige stillingar og vinklar. Og Sørensen hadde konstatert at framgong kunne sporast kom tida for den berykta ti-kaffien. Vi sette oss på pauseromet med gratis automatkaffi (kvifor i alle dagar krever NTNU 10 kroner for ein kopp kaffi? Digresjon over). Denne pausa viste seg å bli minst like lærerik som sveisekurset. Her fekk eg ei innføring i aksjemarknaden og korleis aksjeselskap fungerer. Eg må seie at dersom dette året fortsett som det har starta er det seriøst moglegheiter for at eg kan lære meir på 365 dagar enn monge andre dagar eg har hatt.

Etter pausa kom det skryteverdige, nemleg koppen du ser på toppen av innlegget. Og då tenker eg at eg har skrive meir en nok for denne gong. Eg tenker stadig vekk at eg skal lage eit kort innlegg, men her har eg tydelegvis mykje å lære.

Kom gjerne med forslag til kva eg kan bruke koppen til. Siri har komt med: Pennekopp og blomevase.

Takk for denne gong.

Kanskje like greit at eg lot denne habitten ligge att heime?

Pust og pes.

2009-01-04T13:58:00.003+01:00

Slik, då er årets første treningsøkt omme. Den var kanskje ikkje so long (rundt 30 min), men eg kjenner enno effekten på kroppen medan eg skriv dette.

Det heile starta som ein vill idé ein søndags formiddag i stua til mor. Eg sat og surfa på nettet og nyheitslesaren rapporterte at eg hadde fått med meg alle overskriftene dei forskjellige sidene hadde å by på. "Kva skal eg ta meg til no" tenkte eg for meg sjølv. Skulle eg gå over til meir obskure nettsider på jakt etter meir, muligens unødvendig, hjerneføde. Kanskje skulle eg ta pianoet eller teikneblyanten fatt? Eller kanskje skulle eg, etter ein kik ut av vinduet, som synte meg glitrande solskinn i blendande snø. Kanskje skal eg stikke nasa utanfor døra? Kanskje endåtil legge opp til ein liten joggetur?

Det er utruleg korleis slike innfall kan resultere i fysisk smerte frå ein annan verden. Etter ein roleg (trudde eg) start viste det seg at eg etter tre fire minutt med håpefull innsats var det tydeleg at eg hadde overvurdert eigne evner. Riktignok var snøen like flott og sola like herleg i andletet som eg hadde håpa. Endåtil den noko kjølige temperaturen kunne ikkje setje nokon dempar på stemninga. Men inne i kroppen min var ikkje stemninga like harmonisk. Alle forsøk på å halde pusten roleg og rytmisk blei effektivt hindra av ein mindre effektiv infrastruktur for transport av oksygen ut til forskjellige elementære organ. Eg blei til slutt nøydd til å kapitulere og senke presset til eit noko slunkent gåtempo ei stund.

Men på tross av at kroppen allereie hadde gitt beskjed om at slik oppførsel var straffbar, var det som om den allikevel hadde fått smaken på ein viss smerte. Etter å ha gått ei stund og latt pulsen synke ned til eitt litt meir behageleg nivå, var eg igjen klar for litt forsiktig jogging. Nok ein gong tok både bein og armar til å skrike at surstoffet dei hadde bestilt kom for seint og at om denne uholdbare situasjonen heldt fram måtte tempoet snart ned att.

Slik heldt turen fram i rykk og napp, sjølve løypa tok meg kanskje 20 minutt, men det føltest betrakteleg lenger. At eg hadde utbytte av det var det igrunnen liten tvil om. Eg kom pustande og pesande inn døra, og på tross av mi dramatisering var det ingen respons å frå få folket på stua. "Steikk det må vere tungt å køyre so hardt" utbryt Stian, men dette var nok ikkje retta mot den heltmodige broren hans. I staden var det ein skiløpar som ikkje hadde moglegheit til å høyre komplimentet, som fekk ei sårt trengt oppmuntring.

"Vel, vel" tenkte eg meg. 20 minutt er då inga treningsøkt. Eg gjekk på romet mitt og tok meg 3 seriar med situps og armhevingar. No var eg nøgd med dagens innsats, og kunne ta meg ein velfortjent dusj.

Rett nok var det ei traumatisk oppleving, men etter at det var over, og eg no sit og tenker på fortidas slit. Blir eg på eit vis motivert til å gjenta prestasjonen ved ei seinare anledning, forhåpentlegvis ikkje for monge dagar inn i framtida.

Har du ei historie frå årets fyrste treningsøkt, kvifor ikkje dele den i kommentafeltet, eller link til ditt eige blogginlegg :)

Godt nytt år!!

2008-12-31T19:31:00.002+01:00

Hei alle saman.

Det er blitt ei stund sidan sist eg skreiv her på bloggen, men slik er det i jula, tida går fort. Det er mange ting eg tenkte eg kanskje skulle få gjort i jula.

Å rydde opp i mitt personlige arkiv, som inneber eit par permar med alle papir eg har moteke frå forskjellige instansar er ein av dei.
Å fikse nokre småting på bilen er ein annan.

Men papira ligg på romet mit her hos mamma på same måten som eg la dei i frå meg for nesten ein månad sidan. Og den einaste oppdatirnga på bilen er at eg har kobla radioantenna til spelaren. Og no sit eg då her på nyttårsafta etter ein kjempegod middag i lag med bror min og mor mi. Angrar eg på at orden ikkje er oppnådd i papira, medan tida i staden har gått til timevis med muliplayer i Gears of War 2 og kiking på sesong 2 av Lost i lag med broren min? Eller lange kveldar på besøk hos gode vener, der leggetida alltid på magisk vis strekk seg longt over 2? Nei eg angrar ikkje på at eg har brukt jula til desse tinga. Eg er takksam for at eg kan få lov til å gjere det. Eg er ein del av eit svært heldig mindretal.

Den seinare tida har eg blitt meir og meir merksam på kva som skjer rundt om i verda. Dei fleste har vel fått med seg at kamphandlingar har blussa opp i Midtvesten. Eg skal ikkje påberope meg for mykje kunnskap om det som skjer mellom Israel og Hamas i desse dagar. Men eg tykkjer svært synd på dei folka som er ramma.

Uskuldige på begge sider er blitt offer for raketter, sendt avgarde fleire mil i frå måla dei treff. Eg kan forstå at Israel er nøydde til å forsvare seg når Hamas sender rakettar inn i landet deira mot tilsynelatande tilfeldige mål. Men eg kan og forstå (ærleg talt kan eg vel ikkje starte på å inbille meg det eingong, men eg vel å seie det slik.) frykten blant sivile både i Israel og på Gaza-stripa, som føler seg fanga mellom to stridande makter dei ikkje kan påvirke. Hamas blir av Israels talspersonar kalla ein terroristorganisasjon, og det er denne organisasjonen, som tok makten i Gaza gjennom kupp, Israel vil nedkjempe. Israel påstår at dersom Hamas gir opp sine angrep på Israelske mål, vil også Israel leggje våpena ned. Men ingen er villige til å legge øksa ned fyrst. Lat oss håpe på moglegheita for ei rask løysing på denne konflikta, endå historia viser at dette kan bli vanskelig.

Grunnen til at eg tek opp dette i eit "godt nyttår" innlegg er enno litt uklar for meg sjølv. Men eg meiner ikkje å seie at dykk ikkje skal feire i kveld og kose dykk med gode vener. Eg skal sjølv i kalas litt seinare, og har vorte beden i eit par andre. Eg dreg dit med glede over at eg har vener som vil vere saman med meg på nyttårsafta. Og eg har som sagt brukt massevis av tida mi på meir eller mindre meiningslause ting. Med meir eller mindre godt samvit.

Det eg vil seie er at no startar det eit nytt år, klisjeane er mange, blanke ark, teiknestifter og Gud veit kva. Kanskje er det mest symbolsk, men eg håpar på at eg sjølv, og gjerne fleire, dette året kan vende blikket litt utanfor mine eigne trygge stoveveggar, og prøve å finne måtar eg kan være litt til nytte for folk som virkeleg er i naud.

Med desse tankane ut av hovudet og ned på "papiret" vil eg berre få seie det som eigentleg var bodskapen:

Godt nytt år folkens!!

Lat oss håpe det vert eit flott eit :)

Ein av sju sortar (og det blir med det)

2008-12-19T20:54:00.004+01:00

I dag var dagen komen då eg skulle til besta for å bake den, i mine auge i allefall, viktigaste julekaka. Nemlig sirupsnippar. Ddt blir rett og slett ikkje skikkelig jul utan. Dette har vanlegvis blitt gjort av besta på eiga hand, men no tek ho til å merke alderen, so det blir vansklegare å vansklegare å få til det ho gjorde før. Men for å vere 88 år tykkjer eg allikevel det er ei sprek mormor eg har. Sirupsnippar må ein altså ha, so eg fekk det føre meg at eg skulle bake. Geleida av mesteren på området.

Dette er altså besta, her er ho i full gang med å dele mandlar.

Deigen laga eg i kvelden før, fordi den skal kvile over natta for å bli avkjølt. Medan mamma tok på seg ansvaret for å skolde og flå mandlane. Sjølv om desse mandlane vistnok var litt rebelske, fekk ho flådd dei og alt var klart til bakinga neste dag.

Eg var som vanleg seint ute, skulle vere hos besta klokka eitt, kom dit fyrst klokka to. Nok om det, besta er ei tolmodig sjel, so ho tok det med fatning. No var altså sanningens time komen, eg skulle bake mi første leiv med snippar. Eg klaska ein klump med deig i plata og tok til å kjevle det beste eg viste, dette gjekk på sett og vis bra. Problemet var at deiga blei for klissete og eg hadde nytta for lite mjøl, so det blei nokon misforma kaker som havna på steikjebrettet.

Ein nøgd læresvein med kjevla i hand.

Klok av skade brukte eg rikeleg med mjøl og snudde på leiva eit par gongar og la på nytt mjøl, samt at eg brukte litt mindre krefter på kjevla so leiva ikkje blei slett so syltynn. Denne gongen vart det lettare å skilje kakene frå plata. Når denne sanninga var innsett gjekk det meir som ein leik å få kakene klar for omnen. Men før dei kom dit var det besta som med stødig hand la på mandlane som vi brukte som pynt. Etter nokre minutt i omnen på rundt 190grader var kakene ferdige. Nokre vart nesten brende, medan andre hadde den fine gyllenbrune fargen som det er meininga dei skal ha, men smaken var heldigvis jamt over god.

Her ser dykk utsikta åt ein sirupsnippkakebakar. Kjevle, "bølgepizzahjul"(bakelsspore for fagfolket), bestas heimelaga mal/linjal og ei leiv med oppkutta kaker.

På tampen vil eg rette ei takk til besta for godt lag og god opplæring. Dette er noko eg kan anbefale til andre, å ta seg litt tid ein dag dersom ein kan, og tilbringe den med besteforeldre. Kanskje gjere ein aktivitet slik som denne, det var i allefall kjekt for meg, og det trur eg besta tykte og.

Praktkaka, laga av siste leiven med deig. Skal nyttast som juletrepynt av besta i år.

Og no, slik at du og kan få moglegheita til å lage deg særs gode kaker til jul, kjem oppskrifta vi nytta. Denne var saksa frå eit vekeblad, so det er ingen familiehemligheiter som blir offentleggjort her, men eg kan love at dei er betre enn kjøpesnippar, meget mykje betre.

Oppskrift på Sirupsnippar:

1,5 dl mjølk
200 g sukker
200 g sirup
150 g smør
1,5 ts ingefær
1/4 ts pepar
1 ts natron
ca. 500 g kveitemjøl
skåldede mandlar til pynt

Lat mjølk, smør, sukker og sirup smelte saman, pass på å røre undervegs. Lat det koke opp so vidt før du tek det av varmen. Tilsett pepar, ingefær og natron og rør det godt inn. Hell dette over i ein bakebolle og sikt mjølet i. La deiga stå kjølig til neste dag.

Kjevle deiga ut i eit passeleg tjukt lag, pass på at det ikkje vert for tynt, då er det lett for å rive hol i kakene. Bruk ein bakelsspore (som eit lite pizzahjul med bølgjemønster) til å skjere dei i snippar. Her løner det seg å bruke ein linjal og skjere linjene med omtrent 3-4 cm mellomrom, bruk det du tykkjer passar best. Fyrst skjer du paralelle linjer, so eit nytt sett med paralelle linjer i omtrent 120 - 130 graders vinkel på dei første linjene. Pynt med delt mandel i midten.

Snippane steikast so gyllenbrune ved ca 190 grader i omnen.

Læremeister og læresvein takkar for merksemda og ynskjer lykke til med julebaksten.

Holidays are coming

2008-12-13T19:51:00.004+01:00

Som nokon sikkert legg merke til er overskrifta i dag henta frå julereklama til det nødvendige ondet, nemleg Coca-Cola. Drikken eg i allefall ikkje vil være heilt utan, sjølv om det kanskje kunne være det beste.

Begrunnelsen for denne uhemma reklameringa for eit selskap som eigentleg klarar det på eigen hand er at Cola lastebilen (det er vel eigentleg fleire bilar i sving, men la gå) har svinga innom heimby(gda) mi, og parkerte på Rema 1000 med biletetaking og sal av brus i kassevis.

Den nevnte biletetakinga var for ungar som fekk site på fanget til (Cola?) nissen. Bilda blei sjølvsagt prosesserte på to stykk iMac maskiner (noko som eg som macbrukar kan sete pris på i allefall).

Ein kan seie mykje om Coca-Cola og andre store selskap som tjenar pengar som gras. Men bilen var i allefall stilig. Her er fotobevis, desverre berre frå mobilen, men håpet er at bilete på denne bloggen i framtida skal kome frå litt meir profesjonelt utstyr, meir om det sidan.

Eg må seriøst få meg ei alternativ til dette mobilkameraet :P

Men motivet var det ikkje noko å seie på.

Heim til jul

2008-12-12T19:51:00.004+01:00

Hei folkens.

Litt på etterskudd kjem kunngjeringa om at eg på nytt befinn meg i Ulsteinvik. Og her blir eg ut året, det høyrest kanskje lenge ut, men som den observante vil ha fått med seg er det faktisk berre snakk om vel tre veker. (Tørr som sand, men la gå)

Avreise tidspunkt var sett til ein eller annan gong på onsdag formiddag. Første post på programmet denne dagen var å få transportert mi kjære Siri og Marit ut til Værnes for å fraktast åt Stavanger i fly. So gjekk turen for meg attende til Trondheim med eit pitstop på Jula for å gå til anskaffelse av ti meter med fortøyingstau for sikring av eit motvilleg koffertlok som hadde funne ut at dette var tida for å ikkje gå i lås.

So heim å pakke bilen med nødvendige og kanskje unødvendige artiklar; telemarksski (ja vi håpar på ein tur i bakken før året er omme), ein særdeles tung sekk med skulebøker og anna og sesong 2 og 3 av Lost, generøst utlånt av Håkon som fekk meg til å ta opp att denne mildt sagt småmerkelege serien.

Det å få tjora bakluka igjen viste seg å ikkje berre være enkelt, men med litt triksing og miksing var det trygt forankra i nakkestøtta og eg hadde ikkje problemer med det resten av dagen. I halv eitt tida snudde eg nasen i retning sørlegare breiddegrader medan sola leita seg mot vest og bakom fjella.

Køyre turen gjekk føre seg utan nokon nevneverdige problem. Men underveis kom eg over ein eldre herremann som testa ut naudblinken på bilen sin midt i audemarka mellom Oppdal og Sunndal, men då eg stogga og skulle sjå om han trong hjelp vinka han meg berre vidare.

Då eg kom på fergekaia i Molde viste det seg at eg burde ha trykt litt ekstra på den pedalen lengst mot høgre. For ferga låg vel ikkje meir en tjue meter i frå kaia på vei mot Vestnes då eg trilla sakte men sikkert aller fremst i køa. Dette starta ein kjedereaksjon som førte til at eg ville bli for sein til åtte ferga frå Sulesund, og neste som gjekk var klokka ni. Då ringte eg til Sigve og vi treftest i leiligheta til ein kompis av han i dei ti minutta eg hadde til gode før eg måtte køyre vidare. Her gjeld det å utnytte tida ein har til rådigheit.

Då klokka so vidt hadde passert ti over halv ti på kvelden svinga eg inn på ein kjend grusvei og over ein liten haug og såg i døre hennar mor, som kom ut då ho høyrte duren av ein gammal slitar i frå tyskland.

Dagane etter eg kom har gått med til å synest synd på meg sjølv som plagast litt med bihular som ikkje har det heilt godt med seg sjølv. Ein tur til legen som kunne konstatere at dette om noko var virus og ikkje "trengte" (les: kunne hjelpast av) noko medisinsk behandling, so eg er overlatt til å ta det litt med ro og vente på betre tider.

Men eg er altså landa på Hareidlandet og blir her ein knapp månad. So no er det fritt føre for dei som kjennar meg, og mot all formodning les dette inlegget, å invitere meg på besøk, eller seg sjølve på besøk hit. Satsar på nokre kjekke gjensyn i jula :)

God jul, og hugs at de ikkje må la dykk overvelde av alt som skal gjerast men gje dykk sjølve lov til å slappe av litt óg.

"Legg nå breitt!!"

2008-12-05T12:46:00.005+01:00

Heisann

Fram til no har eg skreve ein del om hendingar i kvardag og fest som eg har vore med på. Dette planlegg eg å halde fram med, men i tillegg tykkjer eg at denne bloggen kan være ein fin plass å skrive litt om mine eigne interesser og kva eg tykkjer er kult.

Ei av interessene mine er dataspel, ei anna er bilar. Og i dag kom eg over noko som blanda begge desse interessene.

Karane over på Xbox360Fanboy.com har skrive ein film eg tykte var ganske kul. Denne filmen viser tolv karar som kallar seg for "Project Blackjack" som har spesialisert seg på drifting (det å sladde med bilen so breidt og raskt som mogleg utan å misse kontrollen) i xbox360 spelet "Forza Motorsport 2". Filmen er ca 10 min med kule klipp og kul musikk.

Sjå filmen i denne artikkelen.

Årets første tur i bakken

2008-12-02T22:26:00.003+01:00

Då sit eg sliten og god i sofaen til Rolf-Henning etter ein artig tur på Vassfjellet. Vi var tre stykker, meg og Rolf på snøfjøl og Jiri (ein tjekkisk studiekamerat av Rolf) sto på slalom.

Eg har diverre ingen bilete frå hendinga, tenkte berre eg skulle skrive eit innlegg som fortalde kva eg hadde brukt kvelden til, sikkert ikkje veldig interessant. Det som kan være interessant for folk i området er at forholda var ganske gode, og løypene er heilt greit opplyst, so ein tur i bakken for 180 spenn er verdt det :)

Eg hadde eigentleg bestemt meg for å droppe kveldens tur i og med at eg skal på torsdagskvelden og, men angrar ikkje på at eg for no.

Kvelden hadde sin dose av tryn etter feilberegningar på hoppkanten, men var allikevel vel verdt det. Blei godt sleten mot slutten og merka at det gjekk utover prestasjonane, men alt i alt var det veldig artig.

På torsdag blir det altså ny tur i bakken, da i lag med Ragnhild, Ingunn og kanskje Marit om ho får tid. Det er alle eg kan få plass til i min bil, men dersom andre kjente har lyst å reise dit so hadde no det vore kjekt, men då må transport ordnast på anna vis.

For å oppsumere, ei skikkelig god treningsøkt i bakken i kveld. Og ny moglegheit for kjekt lag og knall og fall på torsdag med avreise frå Trondheim i fire halv fem tida.

Fred ut.

Adventsfest i Laget

2008-11-30T11:46:00.016+01:00

Hei alle saman :)

I går, laurdag 29 nov. var det duka for adventsfest i laget, som eg har nevnt før. Dette er altså Trondheim kristelege studentlag.

Dette skulle vise seg å bli ein hektisk laurdag for monge, meg medrekna, men alt i alt trur eg alle som ein tykte det var verdt det.

Dette var synet som møtte oss då vi kom, vi kom eigentleg frå andre sida, men la gå. Vakkert dandert med faklar, som var enklare å sjå i verkelegheita, bilete blir fattige.

Det var over 60 påmelde og alle var involvert i at dette skulle bli ei flott oppleving. Nokon meir enn andre sjølvsagt, men alle hadde minst ei oppgave dei var sett til å gjere. Eg for eksempel skulle rydde opp bord og stolar etter det velsmakande koldtbordet vi fekk til middag. Siri laga riskrem som vi fekk til dessert, nam nam :)

To stykk særs nøgde gjestar :)

Etter middag, musikk frå bandet og dessert var det duka for gang rundt juletreet (no er ikkje eg so god på å identifisere tre, men gran var det ikkje, kanskje bjørk?) ute på plassen til Berg prestegård, for somme. Medan eg og fem seks andre staute kvinner og karar rydda vekk bord og stolar i ei voldsom fart, med ein presisjon som ikkje er mange forunt. På kjøkenet gjekk oppvasken unna på eit blunk, so gjengen der gjorde og ein kjempejobb.

Juletre og juletre fru Blom. Men sangglede å g julestemning manlga det ikkje på :)

Når julesongane var tralla, føtene ferdig nedkjølt av juletregang og fata gullande reine var det duka for polynese (på kryss og tvers gjennom heile huset). Før det eminente husbandet spelte opp til swinging og svansing på golvet. Det lot til at alle hadde det kjekt, om stega satt som spikra eller det var improvisasjonen som råda.

For paret i dette biletet er nok det siste eksempelet beskrivande :)

Bandet bestod av underteikna, Håkon Møller, Øyvind Rønningstad og Andreas Egholm. Og var kanskje kveldens kjekkaste prosjekt for min del. Vi hadde funne ut, leda an av Håkon, at vi ville spele litt musikk som passa til kveldens tema. Nemleg 60-talls galla. Vi fekk inn to øvingar på rundt to timar kvar og hadde fire songar klare for kvelden. Andreas song på "Come together", "Yellow Submarine" og "Can't buy me love", alle er Beatles låtar som dei fleste av dykk sikkert har høyrt. Den siste songen var "Blue suede shoes" som eg fekk synge på.

Dette biletet vel eg å kalle "Rope på Håkon" (meg og Andreas)

Etter siste øvinga følte vi at vi hadde ganske god kontroll, men det skulle vise seg at teori ikkje alltid er det same som praksis. Det kan for eksempel være ein fordel å forsikre seg om at alle instrumenta er stemt likeins (og leita fram i frå kofferten) før ein har starta å spele, men la gå. Vi hadde det i allefall kjekt, ikkje minst med planlegginga og øvinga, men også med framføringa.

Medan nokon spelte å dansa var det andre som jobba på spreng for å få utallige liter kaffi, og mange gode kaker på bordet slik at slitne kroppar skulle få noko å bite i. No var det fritt fram for dansing eller prating rundt borda. Fram til vi ein etter ein fann ut at vi var mette på både mat, dans og kos, og snudda nasa heim etter ein kjempeflott adventsfest som i allefall eg vil huske på longt inn i romjula.

Monge flotte folk i godt lag :) Good times :)

Vil på vegne av meg sjølv få takke alle som var med. Både for organisering og fiksing, so vel som veldig hyggelig selskap.

No er det vinter i Trondheim.

2008-11-20T14:05:00.011+01:00

Ja folkens, no er det monge longe månadar sidan sist eg skreiv noko som helst på denne sida.

Det er fleire årsaker til dette, som eg kanskje kjem til å skrive om seinare, men for no kan eg fortelje at formen er på topp og at eg har det kjempefint her i Trondheim.

Eg kan no seie litt om kva som har hendt den siste tida, den 25. oktober var det feiring av 50-års jubileet til mor mi. Det heile blei eit kjempekalas med over åtti gjestar, som alle var der for at mamma skulle ha det fint og kjekt. Og ho storkosa seg, det var veldig artig å være i selskapet og sjå mamma kose seg slik, det fortjenar du :)

I den anledning var eg altså ein tur heime i Ulsteinvik, og sidan eg er student tok eg meg den friheit til å bli verande der i ei vekes tid i lag med kjærasten min Siri, det var kjekt å kunne slappe av i litt andre omgivelsar. Siri måtte reise opp att for å få med seg nokre forelesningar, og eg blei ei stund til heime, men sidan 6. november, når eg køyrde opp att har eg vore i bartebyen. Og har hatt det kjempekjekt den siste tida.

Eg har vore med og spelt i lovsangsteam i Laget (Trondheim kristelige studentlag) noko eg tykkjer har vore veldig kjekt og givande. Eg har vore med på nokon øvingar i koret Con Anima, og det har gitt meirsmak.

Samtidig har den siste tida med eit høgare energinivå gitt meg eit push til å få tak i ting eg treng til hybelen og som student. So i det siste har eg vore på Ikea, Jula og mange andre butikkar for å gjere investeringar. Hyller, printer og laptop (meir om det når MacBooken kjem ;) ) er anskaffa, so pengane har fått bein å gå på.

Men det får være nok for denne gong. Eg vonar at neste inlegg kjem raskare enn dette gjorde, slik at det kan bli ein vits for folk å kike innom, dersom dei lurer på kva som skjer med Marius her i Trondheim.

No lakkar og lir det mot jul (men er no enno ei stond att heldigvis), og at vinteren melder sin ankomst er det inga tvil om. Eg var ute og gjekk meg ein tur og knipsa nokon bilete med mobilen min som eg tenkte eg kunne vise dykk :)

Med eit håp om at det ikkje blir eit halvt år til neste gong eg skriv her :)

Raudien står og frys for tida stakar.

Har alle ungane gått i hi?

Det majestetiske Tyholttårnet, der åt vi for nokre veker sidan, på Egon i toppen.

Til slutt vil treet Tarjei få seie hade for denne gong.

"Gutta på Gølvet"

2007-09-23T13:15:00.001+02:00

No er det ei stund sidan eg starta denne bloggen, og aktiviteten frå mi side må kunne seiast å vere ganske laber, men dette har ei naturleg årsak. Denne veka har eg nemleg jobba på golvet (i service verkstaden) på Rolls-Royce der eg til vanleg jobbar på kontor som reservedelselgar. Dette på grunn av at eg har ordna meg ein avtale der eg får omlag ei veke i månaden i verkstaden, medan eg resten av tida jobbar oppe på kontoret. Denne avtalen ønskte eg meg slik at eg kunne få litt praksis og arbeide med hendene, for å sjå kva det faktisk er eg sel delar til. Nok om det. Her er ei lita summering av veka:

Det heile starta på mandag då eg møtte opp i verkstaden og fekk meg ein dress og litt utstyr. Eg fekk så tildeldt oppgåve i frå formannen i verkstaden. Eg skulle vere med på overhaling av ein thruster, nærare bestemt ein Azimuth thruster, som ser omtrent slik ut:

Ein azimuth thruster heng under skroget på båten og kan rotere 360 grader for å gjere båten i stand til å manøvrere sikkert og rett ved vanskelege forhold.

Jobben ved overhaling inneheld bl.a. følgande oppgaver: Demontering, reingjering, sliping, sjauing, pussing, måling og samanstilling/montering. Det inneber at ein under demontering må tømme thrusteren for gammal og stinkande olje, spyle han rein for gamle og stinkande skjel og løyse boltar som skjuler meir gamal olje og gamle skjel. Dette høyrer kanskje ut som drittarbeid, men eg må seie at eg likte godt denne veka i verkstaden sjølv om eg måtte både spyle og slipe til kjeledressen hadde ein heilt annan farge en då eg fekk han utdelt.

Det som var aller mest spanande var å få sjå korleis ting fungerte, til dømes korleis ståldelar er krympa inn på kvarandre for å låse dei, og korleis ein kan måle klaringar ned i hundredels millimeter. Det er monge ting som skal stemme og under demontering får ein gjennom målingar undersøke kva delar som er mest slitne og kva delar ein kan bruke opp att mellom anna.

Då demontering og vasking av delar var ferdig, kunne vi starte på samanstilling, men tru ikkje at reingjering og sliping var over av den grunn. Gearhuset, som alle delane står montert inne i, kom tilbake frå sandblåsing og grunning og måtte no demonterast på nytt, og alle flater der stål møter stål måtte vaskast og slipast for tetningsstoff før vi kunne starte å sette på plass delane att. Så dette er ein omstendeleg prosess.

Det siste eg fekk med meg av denne jobben var å vere med på å sette saman propellakslingen og det inneber å sveise på låsing på mutterar og boltar, noko eg fekk prøve meg på. Lat meg berre seie det, sveising er veldig fascinerande!

No blei dette mykje "fagleg" pjatt, men det er stort sett dette veka mi har bestått i, og mandag til torsdag jobba eg tolv timars skift, difor har eg ikkje so mykje anna å melde i denne omgong.

Men til veka reiser eg ned til min kjære på onsdag ettermiddag og skal ha ei fin og avslappa langhelg saman med ho, og andre kjente. So då er det håp om eit meir fengjande blogg inlegg.

Marius entrar blogginga si verd

2007-09-12T21:26:00.001+02:00

Meg og mi kjære Siri (bilete frå før vi blei
kjærestar)

Heisann folkens, ja da har det store skjedd, eg trer inn i blogginga si verd. I denne augneblink har eg bestemt meg for at dette skal skje under meir eller mindre kontrollerte former. Og som den observante lesar allereie har notert seg skal denne bloggen foregå på ekte reinspikka nynorsk (eller so godt som eg kan få det til). Dette er ingen lovnad om perfekt grammatisk nynorsk, men eg oppfordrar alle som les til å kome med konstruktiv kritikk når det kjem til rettskrivinga.

Vidare kan det vere greit å introdusere meg litt for uinvidde. Mitt navn er Marius Scheid, eg er fødd og oppvaksen på Skeide i Ulsteinvik, som ligg på Sunnmøre. Her budde eg fram til hausten 2005 då eg drog i militæret, noko som ikkje var heilt midt i blinken for meg, men det er no historie. Etter eit opphald heime med jobbing i ca. eit halvt år ved Rolls-Royce Marine i Ulsteinvik, som alt mogleg mann og seinare lagermedarbeidar, fann eg ut at eg ville freiste folkehøgskule livet. Dette skulle vise seg å bli om ikkje det beste året i mitt liv so i allefall ein sterk kandidat.

Året tilbrakte eg på Sagavoll Folkehøgskole i Gvarv i Telemark (7 km frå Bø). Her var vi rundt 110 elevar samla med ein veldig dyktig lærarstab å eit heilt utruleg fantastisk miljø både elevar og lærar i mellom. Eg gjekk musikklina og fekk prøvd meg på både mitt primærinstrument; gitar, so vel som bass, slagverk og song ved dei ulike konsert prosjekta, og på årets musikklasse-cd sang eg og min kjære ven Odd Arne på ei av låtane.
Det var også på Sagavoll eg traff kjærasten min Siri som eg no har vore i lag med i to og ein halv månad, desse månadane har vore ubeskrivelige for meg og eg merker eg blir meir og meir glad i deg Siri!! Tusen takk for at du er den du er :)

Eg vil her berre rette ei stor takk til alle elevane og lærarane som gjorde dette skuleåret so fantastisk, dykk ligg mitt hjarte nær og er det noko eg nokon gong kan hjelpe dykk med, so vær ikkje redde for å ta kontakt.

No i desse dagar har nye elevar innteke Sagavoll og eg må seie at dette kjennes litt rart, men eg unnar kvar og ein av dei nye elevane dette året. Eg derimot har endeleg funne ut av kva eg skal gjere denne hausten, og sjølv om det lenge stod mellom skule enten i Bergen eller Trondheim har valet no falle på å jobbe. So får eg ta skulegang opp til ny vurdering for neste haust.
Eg arbeider på Rolls Royce i Ulsteinvik nok ein gong, men no sit eg på Service avdelinga og sel reservedelar til thrusterar og gear på båtar rundt om kring på dei sju hav.

Dette blei eit langt innlegg ser eg, men eg følte for å gje ein litt grundig introduksjon når eg først var i gong. So vil eg freiste å oppdatere bloggen med ein frekvens som gjer at det går an å sjekke innom i ny og ne og faktisk finne noko nytt å lese. Men dette er ingen lovnad på noverande tidspunkt.

I mellom tida kan du kanskje spise ein banan eller to og fundere over kva du skal ha på brødskiva i morgon, eller gjere noko heilt anna.