Tilbake i Trondheim, og ein produktiv start på året.

Kanskje ikkje so mykje å sjå til, men stolt er eg okke som. Les nedanfor om tilblivinga.

På reisefot

Som du ser i overskrifta er eg no tilbake i Trondheim by. Eg kom fram i går kveld i halv ni tida. Etter den kanskje mest slitsomme køyreturen eg har hatt. Eg køyrde som vanleg, til Molde og vidare til Oppdal, so "strakaste vein" til Trondheim. Fram til Molde var føret greit, og bortsett frå nokon sommarskodde utanlandske vogntog på Ørskogfjellet var det ingen i vanskar som eg såg. Men det at eg vart nøydd til å vente på bilar i mot bak vogntoga gjorde at eg bomma på ferga til Molde med ca 37,5 sekund, den var kjip.

Den verkeleg trøyttande biten kom omlag midt mellom Molde og Oppdal. Då var mørket komt, og so tok det til å snø. Det lava ned i tette lag og eg blei sitjande å myse for å ha ein sjanse til å sjå kva som hende framfor bilen. Slik heldt det fram i større eller mindre grad heile vegen til Trondheim, i tillegg til at føret gjekk frå hardpakka snø, til hardpakka snø med nysnødekke. Dette førte til eit par hjartet i halsen skrensar, men eg var enno i ein del då eg kom fram.

Etter å ha lossa bilen, køyrde eg ned for å endeleg få møte mi kjære Siri att etter jula. Gleda var stor både for meg og Siri, og eg merkar at eit og eit halvt års forhold ikkje har tæra på følelsane. I staden vil eg påstå at dei har blitt sterkare, og det er heilt fantastisk. Eg har vore kjempeheldig som har slått kloa i deg Siri :D

Eit bilete for å illustrere følelsar til kjærasten min :)

Marius, teknikaren.

So litt om kva eg har gjort sidan eg kom fram. Som sagt var eg og henta Siri opp til hybelen min. Vi la oss tidleg, for eg skulle på kurs i sveising klokka åtte om morgonen. Eg var oppe og åt frokost klokka sju for fyrste gong på so lenge at eg ikkje hugsar det. Men det gjekk som eg hadde håpa og eg kom meg opp utan for store problem. Ti over halv åtte gjekk eg ut døra iført alt for mykje ullundertøy og frakkar (berre ein av kvar, men eg blei veldig varm), på tross av at det var sju minusgrader.

Eg var på skulen i åttetida, litt skeptisk sidan vi under informasjonen i haust hadde fått høyrt at dørene ville bli stengt om vi kom berre eitt minutt for seint. Denne frykten skulle vise seg å vere ubegrunna, for instruktør Sørensen troppa opp kvart over åtte sjølv. Eg må få skryte av han. Dette var ein roleg og avslappa kar, rundt 24-25 år kanskje. Iført "GTA: San Andreas" skuggelue og godt humør. Etter å ha bemerka dei "fint brukte" (les: splitter nye og ubrukte) arbeidskleda mine, tatt seg nokon supar kaffi og konstatert at oppmøtet var på 50% (elev nummer to kom fyrst ein time seinare), gjekk turen bort til Mig apparatet.

I følge Wikipedia står Mig for Metal Inert Gas, og er den mest vanlege indistruelle sveisemetoden. Sørensen seier at den berre blir kalt automaten, dette av det at når ein har stilt inn riktig straum og mating (sveisetråd blir automatisk mata gjennom sveisepistolen) er det berre å trykke på avtrekkaren med stødig hand og halde rett avstand, samstundes som du alt etter som kva saum du skal ha eventuelt pendlar fram og tilbake medan du sveiser.

Etter eit par forsiktige forsøk der plater blei sveisa fast i kvarandre i tilfeldige stillingar og vinklar. Og Sørensen hadde konstatert at framgong kunne sporast kom tida for den berykta ti-kaffien. Vi sette oss på pauseromet med gratis automatkaffi (kvifor i alle dagar krever NTNU 10 kroner for ein kopp kaffi? Digresjon over). Denne pausa viste seg å bli minst like lærerik som sveisekurset. Her fekk eg ei innføring i aksjemarknaden og korleis aksjeselskap fungerer. Eg må seie at dersom dette året fortsett som det har starta er det seriøst moglegheiter for at eg kan lære meir på 365 dagar enn monge andre dagar eg har hatt.

Etter pausa kom det skryteverdige, nemleg koppen du ser på toppen av innlegget. Og då tenker eg at eg har skrive meir en nok for denne gong. Eg tenker stadig vekk at eg skal lage eit kort innlegg, men her har eg tydelegvis mykje å lære.

Kom gjerne med forslag til kva eg kan bruke koppen til. Siri har komt med: Pennekopp og blomevase.

Takk for denne gong.

Kanskje like greit at eg lot denne habitten ligge att heime?

Heim til jul

Hei folkens.

Litt på etterskudd kjem kunngjeringa om at eg på nytt befinn meg i Ulsteinvik. Og her blir eg ut året, det høyrest kanskje lenge ut, men som den observante vil ha fått med seg er det faktisk berre snakk om vel tre veker. (Tørr som sand, men la gå)

Avreise tidspunkt var sett til ein eller annan gong på onsdag formiddag. Første post på programmet denne dagen var å få transportert mi kjære Siri og Marit ut til Værnes for å fraktast åt Stavanger i fly. So gjekk turen for meg attende til Trondheim med eit pitstop på Jula for å gå til anskaffelse av ti meter med fortøyingstau for sikring av eit motvilleg koffertlok som hadde funne ut at dette var tida for å ikkje gå i lås.

So heim å pakke bilen med nødvendige og kanskje unødvendige artiklar; telemarksski (ja vi håpar på ein tur i bakken før året er omme), ein særdeles tung sekk med skulebøker og anna og sesong 2 og 3 av Lost, generøst utlånt av Håkon som fekk meg til å ta opp att denne mildt sagt småmerkelege serien.

Det å få tjora bakluka igjen viste seg å ikkje berre være enkelt, men med litt triksing og miksing var det trygt forankra i nakkestøtta og eg hadde ikkje problemer med det resten av dagen. I halv eitt tida snudde eg nasen i retning sørlegare breiddegrader medan sola leita seg mot vest og bakom fjella.

Køyre turen gjekk føre seg utan nokon nevneverdige problem. Men underveis kom eg over ein eldre herremann som testa ut naudblinken på bilen sin midt i audemarka mellom Oppdal og Sunndal, men då eg stogga og skulle sjå om han trong hjelp vinka han meg berre vidare.

Då eg kom på fergekaia i Molde viste det seg at eg burde ha trykt litt ekstra på den pedalen lengst mot høgre. For ferga låg vel ikkje meir en tjue meter i frå kaia på vei mot Vestnes då eg trilla sakte men sikkert aller fremst i køa. Dette starta ein kjedereaksjon som førte til at eg ville bli for sein til åtte ferga frå Sulesund, og neste som gjekk var klokka ni. Då ringte eg til Sigve og vi treftest i leiligheta til ein kompis av han i dei ti minutta eg hadde til gode før eg måtte køyre vidare. Her gjeld det å utnytte tida ein har til rådigheit.

Då klokka so vidt hadde passert ti over halv ti på kvelden svinga eg inn på ein kjend grusvei og over ein liten haug og såg i døre hennar mor, som kom ut då ho høyrte duren av ein gammal slitar i frå tyskland.

Dagane etter eg kom har gått med til å synest synd på meg sjølv som plagast litt med bihular som ikkje har det heilt godt med seg sjølv. Ein tur til legen som kunne konstatere at dette om noko var virus og ikkje "trengte" (les: kunne hjelpast av) noko medisinsk behandling, so eg er overlatt til å ta det litt med ro og vente på betre tider.

Men eg er altså landa på Hareidlandet og blir her ein knapp månad. So no er det fritt føre for dei som kjennar meg, og mot all formodning les dette inlegget, å invitere meg på besøk, eller seg sjølve på besøk hit. Satsar på nokre kjekke gjensyn i jula :)

God jul, og hugs at de ikkje må la dykk overvelde av alt som skal gjerast men gje dykk sjølve lov til å slappe av litt óg.