Long tid, ingen oppdatering.

hei folkens :)

Ja no er det voldsomt lenge sidan sist eg skreiv noko her. Dette er hovudsakleg på grunn av at min nye, om noko avstumpa, studiesituasjon har tatt meg litt på senga og krever meir krefter enn eg først var budd på.

Dei siste vekene har hatt desse høgdepunkta:

• Spelt squash, og faktisk vore på frivillig joggetur, tru det eller ei.


• Siri klipte meg. Berre sjå her :)


• Storopprydding av rommet forrige helg. Er særs nøgd med resultatet. No klarer eg faktisk å halde skrivebordet mitt nokon lunde ryddig slik at det er lett å setje seg ned med nye prosjekt.

• Innan prosjekt kategorien har eg gått til anskaffelse av eit teiknebrett med innebygde linjalar, ei sokalla teiknemaskin.


• Eg har hatt gode stunder med gitaren og prøvd å plukke litt Big & Rich utan å jukse med akkordar frå nettet, og faktisk fått til litt :)

• Funne ut at Spotify er å anbefale for leiting etter fin musikk :) (eg har eit par invitasjonar å by på, sei i frå i kommentarfeltet so er det første mann til mølla.

• Spelt eit godt stykke i Dead Space til Xbox 360

• Snart sett ut sesong 4 på Lost, og dermed klar for sesong 5 som starta forrige veke.

• Og sikkert ein heil del til som eg ikkje hugsar no, men kanskje skriv meir om seinare.

Til slutt kjem Siri sitt store prosjekt i dag, laga på 10 minutt, internett er fantastisk, eller kva?

Tilbake i Trondheim, og ein produktiv start på året.

Kanskje ikkje so mykje å sjå til, men stolt er eg okke som. Les nedanfor om tilblivinga.

På reisefot

Som du ser i overskrifta er eg no tilbake i Trondheim by. Eg kom fram i går kveld i halv ni tida. Etter den kanskje mest slitsomme køyreturen eg har hatt. Eg køyrde som vanleg, til Molde og vidare til Oppdal, so "strakaste vein" til Trondheim. Fram til Molde var føret greit, og bortsett frå nokon sommarskodde utanlandske vogntog på Ørskogfjellet var det ingen i vanskar som eg såg. Men det at eg vart nøydd til å vente på bilar i mot bak vogntoga gjorde at eg bomma på ferga til Molde med ca 37,5 sekund, den var kjip.

Den verkeleg trøyttande biten kom omlag midt mellom Molde og Oppdal. Då var mørket komt, og so tok det til å snø. Det lava ned i tette lag og eg blei sitjande å myse for å ha ein sjanse til å sjå kva som hende framfor bilen. Slik heldt det fram i større eller mindre grad heile vegen til Trondheim, i tillegg til at føret gjekk frå hardpakka snø, til hardpakka snø med nysnødekke. Dette førte til eit par hjartet i halsen skrensar, men eg var enno i ein del då eg kom fram.

Etter å ha lossa bilen, køyrde eg ned for å endeleg få møte mi kjære Siri att etter jula. Gleda var stor både for meg og Siri, og eg merkar at eit og eit halvt års forhold ikkje har tæra på følelsane. I staden vil eg påstå at dei har blitt sterkare, og det er heilt fantastisk. Eg har vore kjempeheldig som har slått kloa i deg Siri :D

Eit bilete for å illustrere følelsar til kjærasten min :)

Marius, teknikaren.

So litt om kva eg har gjort sidan eg kom fram. Som sagt var eg og henta Siri opp til hybelen min. Vi la oss tidleg, for eg skulle på kurs i sveising klokka åtte om morgonen. Eg var oppe og åt frokost klokka sju for fyrste gong på so lenge at eg ikkje hugsar det. Men det gjekk som eg hadde håpa og eg kom meg opp utan for store problem. Ti over halv åtte gjekk eg ut døra iført alt for mykje ullundertøy og frakkar (berre ein av kvar, men eg blei veldig varm), på tross av at det var sju minusgrader.

Eg var på skulen i åttetida, litt skeptisk sidan vi under informasjonen i haust hadde fått høyrt at dørene ville bli stengt om vi kom berre eitt minutt for seint. Denne frykten skulle vise seg å vere ubegrunna, for instruktør Sørensen troppa opp kvart over åtte sjølv. Eg må få skryte av han. Dette var ein roleg og avslappa kar, rundt 24-25 år kanskje. Iført "GTA: San Andreas" skuggelue og godt humør. Etter å ha bemerka dei "fint brukte" (les: splitter nye og ubrukte) arbeidskleda mine, tatt seg nokon supar kaffi og konstatert at oppmøtet var på 50% (elev nummer to kom fyrst ein time seinare), gjekk turen bort til Mig apparatet.

I følge Wikipedia står Mig for Metal Inert Gas, og er den mest vanlege indistruelle sveisemetoden. Sørensen seier at den berre blir kalt automaten, dette av det at når ein har stilt inn riktig straum og mating (sveisetråd blir automatisk mata gjennom sveisepistolen) er det berre å trykke på avtrekkaren med stødig hand og halde rett avstand, samstundes som du alt etter som kva saum du skal ha eventuelt pendlar fram og tilbake medan du sveiser.

Etter eit par forsiktige forsøk der plater blei sveisa fast i kvarandre i tilfeldige stillingar og vinklar. Og Sørensen hadde konstatert at framgong kunne sporast kom tida for den berykta ti-kaffien. Vi sette oss på pauseromet med gratis automatkaffi (kvifor i alle dagar krever NTNU 10 kroner for ein kopp kaffi? Digresjon over). Denne pausa viste seg å bli minst like lærerik som sveisekurset. Her fekk eg ei innføring i aksjemarknaden og korleis aksjeselskap fungerer. Eg må seie at dersom dette året fortsett som det har starta er det seriøst moglegheiter for at eg kan lære meir på 365 dagar enn monge andre dagar eg har hatt.

Etter pausa kom det skryteverdige, nemleg koppen du ser på toppen av innlegget. Og då tenker eg at eg har skrive meir en nok for denne gong. Eg tenker stadig vekk at eg skal lage eit kort innlegg, men her har eg tydelegvis mykje å lære.

Kom gjerne med forslag til kva eg kan bruke koppen til. Siri har komt med: Pennekopp og blomevase.

Takk for denne gong.

Kanskje like greit at eg lot denne habitten ligge att heime?

Pust og pes.

Slik, då er årets første treningsøkt omme. Den var kanskje ikkje so long (rundt 30 min), men eg kjenner enno effekten på kroppen medan eg skriv dette.

Det heile starta som ein vill idé ein søndags formiddag i stua til mor. Eg sat og surfa på nettet og nyheitslesaren rapporterte at eg hadde fått med meg alle overskriftene dei forskjellige sidene hadde å by på. "Kva skal eg ta meg til no" tenkte eg for meg sjølv. Skulle eg gå over til meir obskure nettsider på jakt etter meir, muligens unødvendig, hjerneføde. Kanskje skulle eg ta pianoet eller teikneblyanten fatt? Eller kanskje skulle eg, etter ein kik ut av vinduet, som synte meg glitrande solskinn i blendande snø. Kanskje skal eg stikke nasa utanfor døra? Kanskje endåtil legge opp til ein liten joggetur?

Det er utruleg korleis slike innfall kan resultere i fysisk smerte frå ein annan verden. Etter ein roleg (trudde eg) start viste det seg at eg etter tre fire minutt med håpefull innsats var det tydeleg at eg hadde overvurdert eigne evner. Riktignok var snøen like flott og sola like herleg i andletet som eg hadde håpa. Endåtil den noko kjølige temperaturen kunne ikkje setje nokon dempar på stemninga. Men inne i kroppen min var ikkje stemninga like harmonisk. Alle forsøk på å halde pusten roleg og rytmisk blei effektivt hindra av ein mindre effektiv infrastruktur for transport av oksygen ut til forskjellige elementære organ. Eg blei til slutt nøydd til å kapitulere og senke presset til eit noko slunkent gåtempo ei stund.

Men på tross av at kroppen allereie hadde gitt beskjed om at slik oppførsel var straffbar, var det som om den allikevel hadde fått smaken på ein viss smerte. Etter å ha gått ei stund og latt pulsen synke ned til eitt litt meir behageleg nivå, var eg igjen klar for litt forsiktig jogging. Nok ein gong tok både bein og armar til å skrike at surstoffet dei hadde bestilt kom for seint og at om denne uholdbare situasjonen heldt fram måtte tempoet snart ned att.

Slik heldt turen fram i rykk og napp, sjølve løypa tok meg kanskje 20 minutt, men det føltest betrakteleg lenger. At eg hadde utbytte av det var det igrunnen liten tvil om. Eg kom pustande og pesande inn døra, og på tross av mi dramatisering var det ingen respons å frå få folket på stua. "Steikk det må vere tungt å køyre so hardt" utbryt Stian, men dette var nok ikkje retta mot den heltmodige broren hans. I staden var det ein skiløpar som ikkje hadde moglegheit til å høyre komplimentet, som fekk ei sårt trengt oppmuntring.

"Vel, vel" tenkte eg meg. 20 minutt er då inga treningsøkt. Eg gjekk på romet mitt og tok meg 3 seriar med situps og armhevingar. No var eg nøgd med dagens innsats, og kunne ta meg ein velfortjent dusj.

Rett nok var det ei traumatisk oppleving, men etter at det var over, og eg no sit og tenker på fortidas slit. Blir eg på eit vis motivert til å gjenta prestasjonen ved ei seinare anledning, forhåpentlegvis ikkje for monge dagar inn i framtida.

Har du ei historie frå årets fyrste treningsøkt, kvifor ikkje dele den i kommentafeltet, eller link til ditt eige blogginlegg :)