Pust og pes.

Slik, då er årets første treningsøkt omme. Den var kanskje ikkje so long (rundt 30 min), men eg kjenner enno effekten på kroppen medan eg skriv dette.

Det heile starta som ein vill idé ein søndags formiddag i stua til mor. Eg sat og surfa på nettet og nyheitslesaren rapporterte at eg hadde fått med meg alle overskriftene dei forskjellige sidene hadde å by på. "Kva skal eg ta meg til no" tenkte eg for meg sjølv. Skulle eg gå over til meir obskure nettsider på jakt etter meir, muligens unødvendig, hjerneføde. Kanskje skulle eg ta pianoet eller teikneblyanten fatt? Eller kanskje skulle eg, etter ein kik ut av vinduet, som synte meg glitrande solskinn i blendande snø. Kanskje skal eg stikke nasa utanfor døra? Kanskje endåtil legge opp til ein liten joggetur?

Det er utruleg korleis slike innfall kan resultere i fysisk smerte frå ein annan verden. Etter ein roleg (trudde eg) start viste det seg at eg etter tre fire minutt med håpefull innsats var det tydeleg at eg hadde overvurdert eigne evner. Riktignok var snøen like flott og sola like herleg i andletet som eg hadde håpa. Endåtil den noko kjølige temperaturen kunne ikkje setje nokon dempar på stemninga. Men inne i kroppen min var ikkje stemninga like harmonisk. Alle forsøk på å halde pusten roleg og rytmisk blei effektivt hindra av ein mindre effektiv infrastruktur for transport av oksygen ut til forskjellige elementære organ. Eg blei til slutt nøydd til å kapitulere og senke presset til eit noko slunkent gåtempo ei stund.

Men på tross av at kroppen allereie hadde gitt beskjed om at slik oppførsel var straffbar, var det som om den allikevel hadde fått smaken på ein viss smerte. Etter å ha gått ei stund og latt pulsen synke ned til eitt litt meir behageleg nivå, var eg igjen klar for litt forsiktig jogging. Nok ein gong tok både bein og armar til å skrike at surstoffet dei hadde bestilt kom for seint og at om denne uholdbare situasjonen heldt fram måtte tempoet snart ned att.

Slik heldt turen fram i rykk og napp, sjølve løypa tok meg kanskje 20 minutt, men det føltest betrakteleg lenger. At eg hadde utbytte av det var det igrunnen liten tvil om. Eg kom pustande og pesande inn døra, og på tross av mi dramatisering var det ingen respons å frå få folket på stua. "Steikk det må vere tungt å køyre so hardt" utbryt Stian, men dette var nok ikkje retta mot den heltmodige broren hans. I staden var det ein skiløpar som ikkje hadde moglegheit til å høyre komplimentet, som fekk ei sårt trengt oppmuntring.

"Vel, vel" tenkte eg meg. 20 minutt er då inga treningsøkt. Eg gjekk på romet mitt og tok meg 3 seriar med situps og armhevingar. No var eg nøgd med dagens innsats, og kunne ta meg ein velfortjent dusj.

Rett nok var det ei traumatisk oppleving, men etter at det var over, og eg no sit og tenker på fortidas slit. Blir eg på eit vis motivert til å gjenta prestasjonen ved ei seinare anledning, forhåpentlegvis ikkje for monge dagar inn i framtida.

Har du ei historie frå årets fyrste treningsøkt, kvifor ikkje dele den i kommentafeltet, eller link til ditt eige blogginlegg :)